ـ در رأس مدیریت بیشتر مقصدها، آژانس‌های بخش دولتی اندکه فقط مالکیت یا کنترل یک قسمت کوچک از محصول مقصد را در دست دارند.

ـ بسیاری از مقصدها توسط آژانس‌های دولتی مدیریت و بازاریابی می شوند با بودجه‌های محدود که توان رقابت با توراپراتورهای خارجی وهتل های زنجیره ای را ندارند.

-مقصدها یک محصول منفرد همگن نیستند بلکه از چندین محصول منفرد تشکیل شده اند. هرگردشگری این محصول های منفرد را کنار هم قرار می دهند تا محصول خاص تعطیلاتش را ایجاد کند.

– مدیریت مقصدها شامل: طیفی از ذی‌نفعان، ساکنین محلی، صنایع گردشگری محلی، شرکت‌های خارجی، گردشگران و نمایندگان منتخب می باشد .بیشتر مقصدها در مدیریت و برنامه‌ریزی گردشگری متوسل به نماینده‌های منتخبی هستند که معمولاً غیر متخصص‌اند و تصمیمات پایداری را با در نظر داشتن ملاحظات سیاسی اتخاذ می‌کنند نه بر اساس اصول پایداری(اسواربروک،1998: 255).

در ادامه به تبیین مدل های” چرخه عمر مقصدها، ظرفیت پذیرش و شاخص رنجش داکسی” مرتبط با موضوع پایداری مقصدهای گردشگری پرداخته می گردد.

1-14-1-2- چرخۀ عمر گردشگری[1]

مفهوم چرخه عمر گردشگری برای اولین بار توسط کریستالر[2](1964) مطرح گردید(اردکانی ،1379).کریستالر معتقد بود یک ناحیه گردشگری، مانند سایر تولیدات دارای چرخه حیات می باشد. چرخه عمر محصول نظریه­ای می باشد که در آن اینگونه تصور می­گردد که اندازه فروش یک محصول جدید به آرامی رشد می­کند و پس از آن رشد سریعی را تجربه می­کند تا جایی که به ثبات می­رسد و متعاقب آن رو به افول می­نهد. به­کارگیری این مدل در مورد مقصدهای گردشگری نشانگر این می باشد که تفریحگاه­ها در طول زمان توسعه یافته، تغییر می­کنند و در این فرایند مراحل مرتبطی هست: اکتشاف، مشارکت، توسعه و ثبات.باتلر معتقد می باشد مقصدهای گردشگری در قالب یک چرخه قابل تشخیص، حرکت می­کنند. او منحنی­ای به شکل S برای شناخت مراحل متفاوت محبوبیت مقصد مورد بهره گیری قرار داد(باتلر،5:1980). بر اساس نظر باتلر  مقصدهای گردشگری 6 مرحله زیر را طی می­کنند:

مرحله اکتشاف[3]: در این مرحله تعداد بسیار اندک گردشگران ماجراجو بدون هیچگونه تسهیلات عمومی از اماکن بازدید می­کنند. بازدیدکنندگان به جهت خصیصه فیزیکی و طبیعی تفریحگاه جذب آن می­شوند.

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

مرحله مشارکت[4]: در این مرحله تعامل محدود بین ساکنین محلی و صنعت در حال توسعه گردشگری منجر به فراهم آمدن خدمات اولیه می­گردد وشروع تبلیغات مقصد می باشد.

مرحله توسعه[5]: در این مرحله بیشتر بازار گردشگری توسط غیرمحلی­ها کنترل می­گردد و تعداد گردشگران در دوران اوج خود از جمعیت ساکنین بسیار بیشتر می­گردد که این امر موجب برانگیختن دشمنی ساکنین با گردشگران خواهد گردید.

مرحله تثبیت[6]: در این مرحله گردشگری به بخش مهمی از اقتصاد محلی تبدیل شده می باشد اما شاخص­های رشد رو به کاهش می باشند.

مرحله رکود:[7] در این مرحله تعداد گردشگران و سطوح ظرفیتی به اوج خود می­رسند و تفریحگاه وجهه خوبی پیدا کرده می باشد اما دیگر باب روز نیست. تجهیزات اقامتی رفته رفته فرسوده می­شوند و اندازه نقل و انتقال مستغلات بالا می­رود.

مرحله پسارکود: در این مرحله پنج حالت ممکن که تا حدی به موفقیت­ تصمیم­گیری­های مدیریت محلی بستگی دارد پشت سر گذاشته شده می باشد. دو حد نهایی این طیف تجدید حیات[8] یا افول[9] می­باشد(باتلر،1980).

[1] – Tourism Life Cycle

[2] – Christaller

[3] – Exploration

[4] – Involvement

[5] – Development

[6] – Consolidation

[7] – Stagnation

[8] – Rejuvenation

[9] – Decline

متن فوق بخش هایی از این پایان نامه بود

لینک متن کامل پایان نامه فوق با فرمت ورد